Φορέσαμε τις φουστανέλες μας, βάλαμε τα τσαρούχια μας και κοιταχτήκαμε όλο καμάρι μπρος στον καθρέφτη ενώ στα αυτιά μας ηχούσε το σύνθημα για τη «βαριά του τσολιά». Πήραμε βλέπεις την Πόλη. Αμ δε… Τα τρώμε εμείς αυτά;

Εμείς είδαμε:

  1. Το Χαλκιά να μην κάνει ούτε μία απόκρουση.
  2. Το Χαριστέα ακούρευτο να μας κάνει ρεζίλι με το απαράδεκτο μαλλί του
  3. Το Σαμαρά να δίνει την εικόνα χίπη προ τριακονταετίας και βάλε, που τον πήραν από κάποια σπηλιά στα Μάταλα
  4.  Τον ξεμωραμένο Γερμανό στον πάγκο να μην έχει μάθει ακόμη τη σωστή τεχνική του σφυρίγματος με τα δάχτυλα στο στόμα, μη φτάνοντας ούτε στο μικρό δαχτυλάκι του Αλέφαντου
  5. Τον πάλε ποτέ ψύχραιμο Χρήστο Σωτηρακόπουλο να έχει πάρει μία ντουζίνα υπογλώσσια βλέποντας τις αμέτρητες ευκαιρίες των Τούρκων.

Και να μην ξεχνάτε. Δεν νικάμε επειδή αξίζουμε. Νικάμε λόγω των συμβουλών που παίρνει ο Ρεχάγκελ από το Νίκο Χορταρέα, χρησιμοποιώντας πάντα τη σωστή αναλογία σκορπιών, διδύμων και κριών.

 

Υ.Γ.

Οι Τούρκοι πάντως έχασαν το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού στην εισβολή τους κατά των Κούρδων στο βόρειο Ιράκ. Η μπάλα που έσκασε πάνω στο διοικητήριο των ανταρτών αφήνοντας αναίσθητο το σκοπό που τη δέχτηκε στο κεφάλι από το σουτ του Χαριστέα, έθεσε τις Κουρδικές δυνάμεις σε συναγερμό .